Uncategorized

มนุษย์เงินเดือนต้องรู้! เปิด 14 กรณี’เลิกจ้าง’โดยไม่จ่ายค่าชดเชย

เพจ กฎหมายแรงงาน โพสต์ข้อความระบุว่า ข้อยกเว้นไม่จ่ายค่าชดเชย  หลายคนเข้าใจว่าข้อยกเว้นไม่จ่ายค่าชดเชยมีเพียง ๖ กรณีตามมาตรา ๑๑๙ นั้นเป็นความเข้าใจที่ถูกส่วนหนึ่ง แต่ในความเป็นจริงแล้ว กรณีไม่จ่ายค่าชดเชยนั้นมีมากกว่านั้น วันนี้จะสรุปให้ฟัง

 
1. ลาออกเอง กรณีลาออกไม่จ่ายค่าชดเชย เพราะมาตรา ๕ บัญญัติว่าค่าชดเชยจ่ายเมื่อ “เลิกจ้าง” การลาออกเองไม่ใช่เลิกจ้างนายจ้างจึงไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย (ฎีกา ๕๑๗๔/๒๕๔๘)
 
2. เข้าร่วมโครงการเกษียณ (Early Retire) นายจ้างมักมีโครงการเกษียณก่อนกำหนด โดยมีผลตอบแทนเสนอลูกจ้างว่าถ้าเข้าร่วมโครงการจะได้ค่าตอบแทน โครงการเกษียณโดยสรุป คือ “การขอให้ลาออกเพื่อรับค่าตอบแทน” เมื่อเป็นการลาออก จึงไม่ใช่เลิกจ้าง ไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย(ฎีกา ๓๒๔๘/๒๕๖๐)
 
3. ตาย ตายไม่ใช่เลิกจ้าง จึงไม่ได้ค่าชดเชย
 
4. ทำงานที่มีกำหนดระยะเวลาการจ้างแน่นอน และนายจ้างได้เลิกจ้างตามนั้น โดยจ้างกันไม่เกิน ๒ ปี ซึ่งเป็นงานดังนี้
1. งานตามโครงการซึ่ง “ไม่ใช่” ธุระกิจหรือการ้าหรือการให้บริการปกติ (ถ้าโครงการในธุระกิจปกติไม่เข้าเงื่อนไขนี้)
2. งานที่ทำเป็นครั้งคราว เช่น นาน ๆ มารับจ้างทำความสะอาดบ้านสักครั้ง
3. งานตามฤดูกาล เช่น งานหีบอ้อย งานเก็บผลไม้
 
เรื่องนี้เข้าใจผิดกันมากว่าถ้ามีสัญญาจ้างที่มีกำหนดแน่นอนแล้วไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย ขอทำความเข้าใจใหม่ว่าการมีสัญญากำหนดแน่นอนต้องจ่ายค่าชดเชย (มาตรา ๑๑๘ วรรค) แต่กรณีไม่จ่ายค่าชดเชย นอกจากมีระยะเวลาการจ้างแน่นอนแล้ว ยังต้องเข้าองค์ประกอบหรือฟังได้ว่า “นายจ้างต้องเลิกจ้างตามระยะเวลาที่ตกลงกัน” ยังไม่พอ “สัญญาต้องไม่เกิน ๒ ปีอีกด้วย” และต้องเป็นงานอย่างใดอย่างหนึ่งใน ๓ อย่างข้างต้นด้วย คือ งานตามโครงการ หรืองานที่ทำเป็นครั้งคราว หรืองานตามฤดูกาล
 
5. ทำงานไม่ครบ ๑๒๐ วัน เหตุที่ไม่จ่ายกรณีนี้อยู่ในมาตรา ๑๑๘(๑) คือ กฎหมายกำหนดว่าให้จ่ายค่าชดเชย เมื่อทำงานครบ ๑๒๐ วัน ดังนั้นถ้าไม่ครบ ๑๒๐ วันก็ไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย
 
6. ทุจริตต่อหน้าที่ แปลว่าประพฤติชั่ว หรือโกง อาจได้ไปซึ่งประโยชน์ของนายจ้าง (ถ้าไม่ได้ประโยชน์เขาเรียกประพฤติชั่ว ซึ่งก็เลิกจ้างได้โดยไม่จ่ายค่าชดเชย กรณีฝ่าฝืนระเบียบในการทำงานตามมาตรา ๑๑๙(๔)
 
7. ทำผิดอาญาโดยเจตนาแก่นายจ้าง หากทำผิดอาญาโดยประมาท (ไม่เจตนา) เลิกจ้างโดยไม่จ่ายค่าชดเชยกรณีนี้ไม่ได้
 
8. จงใจทำให้นายจ้างได้รับความเสียหาย เช่น กรณีเฉี่ยยงาน (ทำงานช้าลงเพื่อแกล้งนายจ้าง) หรือปิดถนนประท้วงทำให้รถสินค้านายจ้างเข้าบริษัทไม่ได้
 
9. ประมาทเลินเล่อเป็นเหตุให้นายจ้างได้รับความเสียหายอย่างร้ายแรง (กรณีประมาทแต่เสียหายไม่ร้ายแรงเลิกจ้างไม่ได้)
 
10. ฝ่าฝืนระเบียบ คำสั่ง ข้อบังคับ “ร้ายแรง” คือ ถ้าเรื่องร้ายแรงเลิกจ้างได้เลย เช่น พกปืน หรือระเบิดเข้าบริษัท เป็นต้น
 
11. ฝ่าฝืนระเบียบ คำสั่ง ข้อบังคับ “ไม่ร้ายแรง” แต่นายจ้างได้ออกหนังสือตักเตือนแล้วและทำผิดซ้ำในความผิดลักษณะเดิมภายใน ๑ ปี
 
12. ละทิ้งหน้าที่เป็นเวลาทำงานติดต่อกัน ๓ วัน โดยไม่มีเหตุอันสมควร แต่ถ้ามีเหตุอันสมควรนายจ้างก็เลิกจ้างไม่ได้ ดังนั้น คำว่า “มีเหตุอันสมควร” คือข้อต่อสู้ของฝ่ายลูกจ้าง
 
13. ทำผิดต่อนายจ้าง จนศาลพิพากษาถึงที่สุดให้ได้รับโทษจำคุกในทุกกรณี ย้ำว่าติดคุกที่ทำผิดกับนายจ้าง เลิกจ้างได้ทุกกรณีแม้ทำผิดโดยประมาท หรือเจตนา หรือลหุโทษก็ตาม
 
14. ทำผิดต่อบุคคลอื่นที่ “ไม่ใช่นายจ้าง” จนศาลมีคำพิพากษาถึงที่สุดให้ได้รับโทษจำคุก เว้นแต่กรณีกระทำผิดโดยประมาท หรือความผิดลหุโทษ จะเห็นได้ว่าต่างกับติดคุกเพราะทำผิดแก่นายจ้าง กรณีทำผิดกับบุคคลอื่นต้องเป็นกรณีเจตนาเท่านั้น

Related Articles

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Back to top button
X
%d bloggers like this: